اشكال مهمترى كه در اين سند در بدو نظر به نظر مى رسد عدم اِسناد آن به طور صراحت به ائمه معصومين عليهم السلاماست ، مانند ساير زيارات و ادعيه ماثوره كه آنها را در موقع نقل به امام مروى عنه نسبت مى دهند .

[ جواب از اشكال ]

جواب اين اشكال را به چند وجه مى توان داد : اوّل [١] آن است كه خاتم المحدثين حاج ميرزا حسين نورى قدس سره در مثل اين مقام به عنوان جواب از اين اشكال گفته است ؛ چه آن مرحوم در كتاب شريف تحية الزائر و بلغة المجاور پس از نقل عبارت مجلسى قدس سره نسبت به زيارت روز و شب مبعث در بحار [٢] گفته : «من مطلع نشدم نه بر سند اين زيارت و نه بر استحباب زيارت آن حضرت در خصوص اين روز . . الخ » استعجاب و استغراب نموده و بعد از سوق بياناتى گفته : تقرير اشكال : و اما آنچه آن مرحوم و غيره را به توهم انداخته آن است كه اين بزرگان ـ شيخ مفيد و سيد ابن طاووس و شهيد اول و غير ايشان قدس اللّه أسرارهم ـ زيارت مذكوره و امثال آن را نسبت به امام ندادند و ظاهر كلمات ايشان آن است كه از خود انشاء كردند ؛ زيرا كه در اول كلام مى گويند : هرگاه اراده زيارت كردى چنين كن و چنين بگو تا آخر ، و اگر خبر بود البته مى گفتند : امام عليه السلام فرموده : چنين بگو و چنين بكن ، مثل ساير اخبارى كه نقل كنند در موارد حاجت . رفع اين توهم محتاج به ذكر مقدمه اى است ، و آن آن است كه : كتبى كه در باب زيارات تأليف شده

جواب اشكال :

بر دو قسم است مثل كتبى كه در حج نوشته شده : اول آن كه : غرض محدث عالم مؤلف ، جمع روايات وارده متعلقه به مطالب حج است از جهت وجوب و فضيلت و شروط و اقسام و كيفيت و آداب آن به تفصيل ، و اين قسم كتاب غالبا به كار علما مى خورد . نوع عوام چندان حظّى از

[١] در نسخه خطى به جاى «اول» رقم (١) آمده است.[٢] بحار الأنوار ، ج ٩٧ ، ص ٣٨٣.