ميراث محدث اُرموي - اشکوری، جعفر - الصفحة ١٨٩

كه برطرف كند از شما شرك و گناه و شكّ و هر بدى را اى اهل بيت پيغمبر! و پاك گرداند شما را پاك گردانيدنى ) ، پس جمع فرمود حضرت رسول اللّه مرا با فاطمه و دو پسرم حسن و حسين عليهم السلام و انداخت او بر روى ما كساء ( عبا مانند چيزى ) را و فرمود : « اللّهُمَّ إنَّ هؤلاء أهل بيتي و لحمتي ؛ يؤلمني ما يؤلمهم ، و يحرجني ما يحرجهم ، فأذهب عنهم الرجس ، و طهِّرْهم تطهيراً » خدايا ! به درستى كه اينان اهل بيت من اند و گوشت من اند ( به منزله گوشت بدنم هستند ) ، به درد مى آورد مرا آنچه اينان را به درد مى آورد و به حرج و زحمت مى افكند مرا آنچه اينان را به حرج و زحمت مى افكند ، يا مجروح مى سازد مرا آنچه مجروح مى سازد اينان را ، پس ببر و كنار كن از اينان رجس را و پاك گردان اينان را پاك گردانيدنى . پس ام السلمه گفت : « و أنا يا رسول اللّه » من هم از ايشانم ؟ آن حضرت فرمود كه : تو ـ يا به درستى كه تو ـ بر خير هستى ، [ ولى ] اين است و جز اين نيست كه اين آيه نازل است در شأن من و برادرم و دخترم و دو پسرم و در نه نفر از اولاد پسر من حسين ، مخصوص به ماست و بس ، و نيست با ما احدى غير از ما . پس گفتند بالتمام و همگى : شهادت مى دهيم به اين كه ام السلمه حديث كرد ما را به اين حديث ، بعد پرسيديم از حضرت رسول خدا پس حديث فرمود ما را چنان كه حديث كرد ما را ام سلمه ـ رضى اللّه عنها ـ ، به نهايت رسيد خبر [١] . و از واضح و بديهى است اين كه تزويج ام السلمه و تولد حسنين در مدينه بود بعد از چند سال از هجرت ، پس مناسب نشود عطف به واو و بر جمله « بوّأته » كه واقع در مكه است به واو و ظاهر شونده در جمعيت . پس اگر بگويى : چگونه مى گويى اين آيه در حق آن بزرگواران است با اين كه صدر آيه در حق ازواج نبى است آن جا كه فرمود : « يَـنِسَآءَ النَّبِىِّ لَسْتُنَّ كَأَحَدٍ مِّنَ النِّسَآءِ » [٢] ؟ در جوابت مى گويم : اما نسبت به آن مطلب كه با آيه استشهاد نموديم پس فرق نيست ميان توجه خطاب به اهل بيت يا به زنان پيغمبر ؛ چه به درستى كه مقصود مدنى بودن همين آيه است مانند خود سوره احزاب و آن ثابت است بر هر دو تقدير ؛ زيرا كه زنان پيغمبر بر هيئت اجتماع جز اين نيست كه در مدينه بود ، اما در مكه پس زوجه او در مكه