ميراث محدث اُرموي - اشکوری، جعفر - الصفحة ١٦٦

مى نمايد ، و يا به معنى نياح ( نوحه كردن ) بر ميّت است ، پس گويا او ندبه مى كند بر امام عصر ؛ چون به درستى كه آن بزرگوار براى استتارش و نبودن رسيدن به سويش و نيستى انتفاع كامل ، با او مانند متوفى مى شود بر او مى نالند ، خصوصاً كه دشمنان براى درازى غيبت ، يك بار ولادتش را انكار مى نمايند ؛ چنان كه اكثر عامّه گفته اند : به درستى كه هنوز متولد نشده ! و بار ديگر مى گويند : به درستى كه مرده! چنان كه مستفاد مى شود از آنچه روايت كرده آن را در بحار از غيبت نعمانى از حضرت ابى جعفر ( باقر عليه السلام ) فرمود : به درستى كه قائم را دو غيبت هست در ايّام : يكى از آنها چنين گفته مى شود كه آن حضرت هلاك شده و معلوم نيست كه به كدام بيابان رفته [١] . و در آن كتاب نيز از حضرت صادق عليه السلام روايت شده فرمود حازم را : به درستى كه صاحب اين امر را دو غيبت خواهد شد ؛ در آخر غيبت دوّم ظهور مى كند . پس اگر كسى بيايد به تو در حالتى كه مى گويد كه : «دست از خاك قبر آن بزرگوار عليه السلام تكانيدم» ، هر آينه تصديق مكن او را [٢] . يعنى غيبت دوّمى براى درازى آن ـ چنان كه گذشت در دوره ما از هزار ، چنانى كه زندگى نمى كند از بشر در مثل اين مدت احدى در اين قرن ها ـ پس بعضى از مردم بگويد : «به درستى كه او ( صاحب الامر عليه السلام ) مرد» ، امام عليه السلام آن را بعيد شمرده و فرمود : هر كه خبر دهد موت وى را پيش از ظهورش با حس و عيان به اين كه بگويد : دفنش كردم با دست خود ( و دستم را كه در وقت دفن كردنش خاك آلود و غبار آغشته شده بود پاك كردم )! پس باور مكن آن را ؛ زيرا كه ظهور وى پس از غيبت كبرايش از محتومات ( كارهايى كه حتماً بايد بشود ) هست . روزى كند به ما خداى تعالى فيض ديدارش را .

فصل اول [از دعا]

دعا :

.بِسْمِ اللّه ِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ، الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ ، وَ صَلَّى اللّهُ عَلَى سَيِّدِنا مُحَمَّدٍ نَبِيِّهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ تَسْلِيماً . اللّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى مَا جَرى بِهِ [٣] قَضاؤُكَ فِي أَوْ لِيائِكَ الَّذِينَ اسْتَخْلَصْتَهُمْ لِنَفْسِكَ وَ