و ترجمه آيه ثانيه، مى‌فرمايند: بعد از اينكه امر فرمود در آيه قبل، مر عباد را به سجده پروردگار و اگر تكبّر بورزند از سجده خداوند تعالى‌، پس جماعتى كه در نزديك پروردگار تواند، تسبيح و تنزيه مى‌كنند از براى او در شب و روز و ايشان خسته و مانده نمى‌شوند، مثل انسان كه اعيا و خستگى از آب و آتش دست مى‌دهد و از براى ملائكه، كه مراد از «فَالَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ» ايشان‌اند، خستگى و فتور نمى‌باشد؛ از جهت كمال قوّت و استحكام اجسامشان.

[قوله‌] و أمرتهم أن لا يُغلقوا الأبواب بيني و بين عبادي، فلم يثقوا بقولي.

يعنى: و فرمودم من ملائك آسمان‌هاى مرا، اينكه نبندند درهاى عطايا و انعام و افضال را ما بين من و عباد من، در هر وقت و هر مكان كه خواهند به سير اقدام دعوات داخل شوند، مانعى از برايشان نباشد، پس وثوق نداشتند و اعتماد نكردند به قول من؛ و الّا به درِ خانه ديگرى نمى‌رفتند.

مخفى نماناد كه حقيقت آسمان، جهت علوّ است كه جهت لطافت وجود و نقصان مادّيّت و قوّت و قرب حقّ بوده باشد و مراد از ابواب، ذوات ملائكه و اجسام لطيفه‌اى است كه محلّ تصرف ايشان است و قرار دادن ايشان در آسمانِ محسوس و تعيينشان در آنجا به جهت شرافت و لطافت جسم فلكى است كه محلّ تصرّف مقرّبان درگاه اله شده است، چه نفس اشرف، مقتضى جسم الطف است و از اينجا است كه حوادث عالم عناصر، از عطايا و نعم و بلايا و نقم و مهن و فتن را مستند به اجسام فلكيّه مى‌كنند، چه در مقدّمه مذكور گرديده كه با اعتقاد ما به انحصار تأثيرات در جناب اقدس الهى، اشيا در تأثّر و انوجاد و در قبول فيض و استفاضه مترتّب‌اند؛ چون عقول وسايط استفاضه انفس ملكوتيّه‌اند از اوّل تعالى و همچنين انفس ملكوتيّه بأجسامها اللطيفة الشريفة، وسايط استفاضه مادونند از انفس و اجسام و عالم عنصر و غيرها.

قوله: ألم يعلم [أنّ‌] مَن طرقَتْه نائبة من نوائبي أنّه لا يملك كشفَها أحَدٌ غيري إلّامن بعد إذني.

حرف استفهام در «أَلَمْ يَعْلَم» مثل سابق، مستعمل در انكار است.