لايق و سزاوار تو، به درستى كه من ستم كرده‌ام نفس خود را به اعتبار اقدام بر معاصى و نافرمانى تو، پس ببخش از براى من گناه مرا به درستى كه نمى‌بخشد گناهان را مگر تو. بعد از آن دو تكبير مى‌گويد و اين دعا را مى‌خواند لَبَّيْكَ وَ سَعْدَيْكَ وَ الْخَيْرُ في‌ يَدَيْكَ وَ الشَرُّ ليس إِلَيْكَ وَ الْمَهْدِىُّ مَنْ هَدَيْتَ لا مَلْجَا مِنْكَ إِلَّا الَيْكَ سُبْحانَكَ وَ حَنانَيْكَ تَبارَكْتَ وَ تَعالَيْتَ سُبْحانَكَ ربَّ البيت، يعنى هميشه ايستادگى مى‌كنم به خدمت و بندگى تو و پيوسته يارى مى‌كنم دين تو و پيغمبران تو را و خير در دست‌هاى تو در نزد تو و از جانب توست و شر نيست راجع به سوى تو و منسوب به تو و صادر از تو، و راه نموده شده كسى است كه راه نموده باشى تو او را به توفيق پيروى نبىّ و اوصياى او و ترك خود رأيى، پناه بردنى نيست از تو و از عذاب تو مگر به سوى تو، تنزيه مى‌كنم تو را و طلب مى‌كنم از تو دوام رحمت و بخشايش تو را، بسيار است بركت تو و به غايت بلند مرتبه‌اى تو، تنزيه مى‌كنم تو را اى پروردگار خانه كعبه مشرّفة.

بعد از آن دو تكبير مى‌گويد و اين دعا را مى‌خواند: وَجَّهْتُ وَجْهى‌ لِلَّذى‌ فَطَرَ السَّمواتِ وَ الارْضَ عالِمِ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ حَنيفاً مُسْلِماً وَ ما انَا مِنَ المُشْرِكينَ إنّ صَلاتى‌ و نُسُكى‌ وَ مَحْياىَ وَ مَماتى‌ للَّه‌رَبِّ الْعالَمينَ لا شَريكَ لَهُ وَ بذلك امِرْتُ وَ انَا مِنَ المُسْلِمينَ، يعنى گردانيده‌ام روى دل خود را به جانب كسى كه خلق كرده است آسمان‌ها و زمين را، داناست پنهان و حاضر را، بر حالى كه مايلم از باطل به سوى حق، و نيستم از كسانى كه شريك و انباز قرار مى‌دهند از براى حق تعالى. به درستى كه نماز من، و عبادت‌هاى من، و زندگى من و آنچه كنم در حال حيات خود، و مردن من و آنچه به مردم رسد از من بعد از مرگ من از علوم و خيراتى كه باقى مانده باشد از من، از براى قرب و نزديكى خداى تعالى و محض رضاجويى و خشنودى او، و به تقدير و قضاى اوست كه پروردگار هر كس و هر چيز است، نيست انبازى از براى او، و به آنچه گفتم مأمور شده‌ام از جانب اللَّه تعالى، و من از جمله مسلمانان و اطاعت فرمان خدا و رسول كنندگانم.

بعد از آن آهسته مى‌گويد اعُوذُ بِاللَّه مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجيمِ، يعنى پناه مى‌برم به خداى‌