مجموعه رسائل در شرح احاديثي از کافي - سلیمانی آشتیانی، مهدی؛ درایتی، محمد حسین - الصفحة ٤٦٠ - شاگردان

حكمت متعاليه صدرايى و جايگزينى آن به جاى ساير روشهاى فلسفى گرديد؛ از اين رو ظهور وى، يكى از مقطعهاى مهم جريان فلسفى و به ويژه حكمت شيعى در اين چهار قرن اخير است.

به گزارش صاحبان تراجم، وى مقدّمات علوم را در وطن خويش- نور مازندران- و قزوين فراگرفت و سپس به اصفهان مهاجرت نمود؛ و در آن سامان به نزد حكيم عارف آقامحمد بيدآبادى و ميرزا ابوالقاسم مدرس به تعلّم و كسب دانش پرداخت.

وى در مدت عمر با بركت خود، از مواظبت بر احكام شرعيه غفلت‌نمى‌نمود و از اين‌رو مورد احترام‌تمامى هم عصران خود بوده است، و در اين باب حكايتهاى گوناگونى درباره ارتباط او با حجة الاسلام سيد محمّد باقر شفتى، حاجى كلباسى، ميرزاى قمى و سيد على صاحب رياض نقل شده است‌[١].

سرانجام وى در بيست و دوم ماه رجب المرجّب سال ١٢٤٦ هجرى قمرى دارفانى را وداع گفت، و بر نعش شريف او حاجى كلباسى نماز گزارد، سپس جنازه مطهر او به نجف اشرف انتقال يافت و پس از استقبال شيخ على بن شيخ جعفر نجفى، از او، بنا به وصيتش وى را در كفش كن حرم حضرت اميرالمؤمنين در درگاه باب طوسى دفن نمودند[٢].

شاگردان‌

گويند در كرسى درس مرحوم آخوند ملاعلى شاگردان بيشمارى حاضر بوده‌اند كه مشهورترين آنها عبارتند از:

١. ميرزا حسن نورى فرزند مؤلف‌

[١]. ن. ك: قصص العلماء، ص ١٥٠ و ١٥١؛ روضات الجنات، ج ٤، ص ٤٠٩.