مجموعه رسائل در شرح احاديثي از کافي - سلیمانی آشتیانی، مهدی؛ درایتی، محمد حسین - الصفحة ٤٧ - مؤلف

مؤلف‌

سليمان بن عبداللَّه بن على ماحوزى سِتراوى بحرانى، فقيه و محدث سده‌هاى يازدهم و دوازدهم، در بسيارى از علوم سرآمد بوده است.

وى در نيمه رمضان ١٠٧٥ ق در دونَج از حوالى ماحوز، در جزيره اوالِ بحرين به دنيا آمد. در هفت سالگى قرآن كريم را حفظ كرده است و در ده سالگى به آموختن علوم دينى مشغول شد. در بحرين دوران تحصيل را گذرانده و به زودى پيشرفت علمى كرد و در فقه صاحب نظر گرديد[١].

شيخ عبداللَّه بن صالح سماهيجى بحرانى (د ١١٣٥ ق) شيخ سليمان بحرانى را در هوش و دقت و سرعت در جواب گويى و مناظره و بيان رسا ستوده و وى را معتمد در نقل حديث خوانده است‌[٢].

وى بعد از درگذشت سيد هاشم كتكانى (د ١١٠٧ يا ١١٠٩ ق) زعامت دينى پيدا كرد و سال‌ها به تدريس و افاده مشغول بود. چنانكه صاحب حدائق نقل كرده است هر روز در خانه‌اش محفل درس برقرار بود و روزهاى جمعه بعد از نماز در مسجد، صحيفه سجاديه را تدريس مى‌كرد.

همو مى‌گويد:

اگر چه شيخ سليمان بحرانى به مسك اصولى بود ولى در اواخر عمر بيشتر به‌

[١]. طبقات أعلام الشيعة،( قرن ١٢ ق)، ص ٣٢٢.