فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٨٨ - علل و موجبات قيام امام حسين(عليه السلام)

بود، ولى فرزند او پس از رسيدن به حكومت نتوانست حتى به صورت ظاهر، خود را ديندار وبا ايمان بنمايد; وى آشكارا مقدّسات اسلامى را زير پاى مى گذاشت ودر راه ارضاى شهوات خود از هيچ چيز فرو گذار نكرد.

رسماً شراب مى خورد ودر شب نشينى ها وبزم هاى اشرافى به باده گسارى مى پرداخت وبى باكانه اشعارى مى سرود كه ترجمه آنها چنين است:

«ياران هم پياله من برخيزيد! وبه نغمه مطربان خوش آواز گوش دهيد وپياله ها را پى در پى سركشيد، نغمه دلپذير ساز وآواز، مرا از نداى اللّه اكبر واز شنيدن بانگ اذان باز مى دارد ومن حاضرم حوران بهشتى را با نيم خورده ظرف شراب عوض كنم»[١].

هم او علناً به مقدّسات اسلام توهين مى كرد، گرايش خود را به آيين مسيحيت پنهان نمى داشت ومى گفت:«اگر شراب در آيين احمد حرام است تو آن را به آيين مسيح بن مريم بنوش»[٢].

دربار يزيد، كانون فساد وگناه بود وآثار شوم آن حتى به اماكن مقدسى همچون مكّه و مدينه رسيده بود[٣].

در اين هنگام بود كه حسين بن على(عليه السلام) شرايط را براى انقلاب و نهضت كاملاً آماده ديد، زيرا ديگر مزدوران بنى اميه نمى توانستند هدف هاى قيام حسين بن على(عليه السلام) را در افكار عمومى دگرگون جلوه دهند وآن را كشمكشى بر سر