فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٧٢ - بخشنامه معاويه به كارگزاران

مسجد و فضاى باز گرد آورد و برائت از على را به آنان عرضه كرد. اين كار را انجام داد تا دستاويزى براى كارهاى زشت او در حق آنان باشد، زيرا مى دانست كه آنها از لعن على امتناع مىورزند.[١]

بخشنامه معاويه به كارگزاران

مدائنى در كتاب الاحداث مى نويسد: معاويه بخشنامه اى در سال عام الجماعه براى تمام بخشداران و فرمانداران صادر كرد كه در آن چنين آمده بود:

«هيچ نوع مسئوليتى درباره كسى كه از ابوطالب و خاندانش، فضيلتى را نقل نكند، ندارم».

از اين جهت خطيبان در هر شهرى و بالاى منابر، به لعن على(عليه السلام)پرداخته و از او تبرّى مى جستند و درباره او و خاندانش بدگويى مى كردند. سخت گيرى در اين زمينه در كوفه بيشتر بود، زيرا اين شهر مركز دوستان على(عليه السلام)بود، از اين جهت، معاويه زياد بن ابيه را بر كوفه و بصره گماشت. او شيعيان على را به خوبى مى شناخت، زيرا در ايام خلافت على(عليه السلام) در ميان آنان بود. از اين رو، آنان را زير هر سنگ و كلوخى پيدا مى كرد و مى كشت و آنان را مى ترساند، گاهى دست ها و پاهاى آنان را بريده و به چشم هاى آنان، ميل مى كشيد و آنان را بر شاخه هاى خرما به دار مى آويخت. به طورى كه همه آنان را از عراق راند و شخص معروفى از آنان باقى نماند.