مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٧٠ - أمیرالمؤمنین أوّل من آمَنَ و صَلَّی

أن یَلقُطاها لی، ففعلا. و الشِعرُ الّذی قلتُه:

اشعار ردّ اهل البَیْت در محضر متوکّل؛ خصائص رسول الله

ثمّ نَثَرَ علیَّ بعد ذلک لشعرٍ قلتُه فی هذا المعنی عشرةَ آلافِ درهم[١].[٢]

أمیرالمؤمنین أوّل من آمَنَ و صَلَّی

در الغدیر، جلد ٣، از صفحه ٢١٩ تا صفحه ٢٤٣ راجع به آنکه حضرت

[١]ـ و در أعیان الشّیعة، ج ١٥، ص ٢٩١ از طبع دوّم در ترجمۀ جعفر بن حسین این قضیّه را از قاضی ابوالمکارم محمّد بن عبدالملک بن أحمد بن هبة الله بن جرادة حلبی در شرح قصیدۀ میمیّۀ أبی‌فراس معروفۀ به شافیه آورده است که او از مروان بن أبی‌حفصه حکایت کرده است که او گفت: من برای متوکّل شعری سرودم که در آن رافضه را به نقص و عیب یاد کردم، متوکّل در ازای این شعر حکومت بحرین و یمامه را به من داد و چهار خلعت به من در وقت اجتماع مردم و محلّ عمومی بخشید. آنگاه صاحب اعیان اشعاری را از جعفر بن حسین در ردّ مروان بن أبی‌حفصه آورده است که مطلعش این است: «قل للذی بفجوره فی شعره ظهرت علامة» و در الغدیر، ج ٤، ص ١٧٥ و ١٧٦ اشعار مروان بن أبی‌حفصه و جعفر بن حسین را از أعیان الشّیعة حکایت کرده است.

[٢]ـ جنگ ١٥، ص ١٢٩.