مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٢٧ - انتقال خلافت به عثمان و گفتار ابوسفیان به بنیأمیه تلقّفوها تلقُّفَ الکُرَة و اعتراض عمار و مقداد

و قام المقدادُ فقال: ما رأیتُ مثل ما أُوذِیَ به أهلُ هذا البیتِ بعد نبیّهم! فقال عبدُالرّحمن بن عوفٍ: و ما أنت و ذلک یا مقدادَ بن عمرو؟

فقال: إنّی والله لَأُحِبّهم بحُبّ رسول ‌الله صلّی الله علیه و ‌آله و سلّم، و إنّ الحقَّ معهم و فیهم یا عبدَالرحمن! أعجَبُ من قریشٍ و أنت تُطَوِّلهم علی الناس أهل هذا البیت قد اجتمعوا علی نَزعِ سُلطانِ رسولِ ‌الله صلّی الله علیه و ‌آله و سلّم بعده مِن أیدیهم! أمَا وأیْمُ اللهِ یا عبدَالرّحمن لو أجِدُ علی قریشٍ أنصارًا، لقاتَلتُهم کقِتالی إیّاهم مع رسول ‌الله صلّی الله علیه و ‌آله و سلّم یومَ بَدرٍ الخ.[١]

عبدالله عنان محامی در تاریخ الجمعیّات السّریّة و الحرکات الهدّامة، صفحه ٤٦ گوید:

و کان لِعَلیّ حزبٌ یُنادِی بخلافته عقب النبیّ مباشرةً، و یَرَی أنّه هو و بنوه أحقُّ النّاس بها.

تا آنکه گوید:

و من الخطأ أن یُقال: إنّ الشّیعة إنّما ظهروا لأوّل مرّةٍ عند انشقاق الخوارج، و إنّهم سُمَّوا کذلک لبقائهم إلی جانب علیٍّ شیعةَ علیٍّ، و ظهروا منذ وفاةِ النبیّ کما قدّمنا![٢]

ابن خلدون در تاریخ، جلد ٢، صفحه ١٧١ می‌گوید:

و فی قصّة الشّوری أنّ جماعةً من الصحابة کانوا یتشیّعون لعلیّ و یرَون استحقاقَه علی غیره، و لمّا عُدِل به إلی سواه تأفّفوا مِن ذلک و أسِفوا له، مثلُ الزّبیر و

[١]ـ [جهت اطّلاع بیشتر پیرامون این متن و ترجمه آن به کتاب امام شناسی، ج ٨، ص ٢٠٧ مراجعه شود. (محقّق)]

[٢]ـ [جهت اطّلاع بیشتر پیرامون این مطلب به کتاب امام شناسی، ج ٣، ص ٧١ مراجعه شود. (محقّق)]