مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٦٤ - مطالب وارده از عامّه در زیارت اهل قبور

خرج إلی المسجد، اصطفّ الناسُ یُسلِّمون علیه و یُقبِّلون یدَه (تاریخ الخطیب البغدادی، مجلّد ١١، صفحة ٧٣)

در صفحه ٩٢ گوید:

و شتّان بین هذا الرأی [القصیمی] الفاسدِ و بین قول الشیخ تقی الدین السبکی فی الشفاء، صفحة ٩٦: إنّ مِن المعلوم مِن الدّین و سِیَر السَّلف الصّالحین التبرّکَ ببعض المَوتی مِن الصّالحین، فکیف بالأنبیاء و المرسلین؟! و مَن ادّعی أنَّ قبورَ الأنبیاء و غیرَهم من أموات المسلمین سواءٌ، فقد أتی أمرًا عظیمًا، نَقطَع ببُطلانه و خطائِه فیه، و فیه حَطٌّ لدرجة النبیّ صلّی الله علیه [وآله] و سلّم إلی درجة مَن سواه مِن المسلمین، و ذلک کفرٌ متیقّنٌ؛ فإنَّ مَن حَطَّ رتبةَ النبیّ صلّی الله علیه [و آله] و سلّم عمّا یَجِب له، فقد کَفَر.[١]

مطالب وارده از عامّه در زیارت اهل قبور

در الغدیر، جلد ٥، از صفحه ٩٣ به بعد چندین روایت از عامّه با ذکر سند آنها و کتاب‌های مدرّجه در آنها در فضیلت زیارت قبر رسول اکرم صلوات الله علیه و آله آورده است:

١. عن عبدالله بن عمر مرفوعًا: «مَن زار قبری وَجَبَت له شفاعتی.»

٢. عن عبدالله بن عمر مرفوعًا: «مَن جاءنی زائرًا لا تُعمِله إلّا زیارتی، کان حقًّا عَلیَّ أن أکون له شفیعًا یومَ القیامة.»

٣. عن عبدالله بن عمر مرفوعًا: «مَن حجَّ فزار قَبری بعد وفاتی، کان کمَن زارنی فی حیاتی.»

٤. عن عبدالله بن عمر مرفوعًا: «مَن حجَّ البیتَ فلم یَزُرنی، فقد جَفانی.»

[١]ـ جنگ ١٦، ص ١٠.