مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٥٧ - جنائزی که بعد از دفن منتقل شدهاند

و روی أنّ عُیینةَ بن حصن الفزاری قال لعُمر: احتَرِسْ أو أَخرِجِ العَجَمَ مِن المدینة؛ فإنِّی لا آمَنُ أن یَطعَنک رجلٌ منهم فی هذا الموضع! و وَضَعَ یدَه فی الموضع الّذی طَعَنَه فیه أبولؤلؤة.[١]

[نقل الجنائز إلی المشاهد]

و [الغدیر، جلد ٥] از صفحه ٦٦ تا صفحه ٨٥ دربارۀ جواز نقل جنائز بحث کرده است که: تمام مذاهب اربعه چه قبل از دفن و چه بعد از دفن در صورت شرائطی آن را جایز می‌شمارند؛ و بسیاری از اصحاب رسول الله و تابعین و بزرگان از اعلام و علماء‌ که قبل از دفن، جنازۀ آنها را از محلّ فوت به محلّ دیگری برده‌اند، یک به یک نام می‌برد؛ و نیز هفتاد نفر از صحابه و تابعین و خلفاء و وزراء و غیرهم را که بعد از دفن به محلّ دیگری منتقل کرده‌اند و در آنجا دفن کرده‌اند، یکایک با ذکر نام و خصوصیات می‌شمرد.[٢]

جنائزی که بعد از دفن منتقل شده‌اند

و در [الغدیر، جلد ٥] صفحه ٦٧ و ٦٨ گوید:

«و تراه (أی: نقل الجنائز) کان مشروعًا فی الشَّرایع السّالفة؛ فقد مات آدمُ علیهالسّلام بمکّة و دُفِن فی غار أبی‌قُبیس، ثمّ حَمَلَ نوحُ تابوتَه فی السّفینة، و لمّا خَرَجَ منها دَفَنَه فی بیت المقدس،[٣] و فی أحادیث الشّیعة أنّه دَفَنَه فی النّجف الأشرف.

و مات یعقوبُ بمصر و نُقِل إلی الشّام،[٤] و نَقَلَ النّبیُّ موسی علیهالسّلام جثّةَ

[١] و ٢ـ جنگ ١٦، ص ٧.

[٢]

[٣]ـ تاریخ الطبری، ج ١، ص ٨٠؛ و العرائس للثعلبی، ص ٢٩.

[٤]ـ حاشیة أبی‌الاخلاص الحنفی، ج ١، ص ١٦٨ طبعت بهامش درر الحکام.