مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣١٩ - بدعتهای عمر بعد از رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم

پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم جائز بود، این دو را حرام کرده گفت: أُحَرِّمهما و أُعاقب علیهما؛ به جای جملۀ حیَّ علی خیر العمل در أذان دستور داد بگویند: الصّلاةُ خیرٌ من النّوم؛ در تعداد تکبیرات نماز جنازه تصرّف کرد، در مسأله سه طلاق در یک مجلس، مسأله «عول» در إرث، تزویج زن کسی که گم شده است؛ و طبق أحادیث صحاح اهل تسنّن خلاف رویّۀ پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم و یا صریح فرموده او و یا حکم قرآن فتوا داد و عمل کرد.[١]

صفحۀ ٧٣:

ما استاد مودودی را دعوت می‌کنیم برای روشن شدن مسائل مزبور و غیر آن ـ به مسند أحمد حنبل، جلد ١ و همچنین صحیح مسلم در همان جلد، و فخر رازی در ذیل آیه (فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ)[٢] و خصوصاً دربارۀ تغییر أذان ـ به کتاب مُوَطّأ مالِک و دربارۀ آزار دادن حضرت زهرا علیهاالسّلام به کتاب الإمامة و السّیاسة ابن قُتَیْبَة که در عین اختصار ارزشی تاریخی دارد مراجعه نمایند.

صفحه ٧٦:

veto: وِتو، در أصل لغت به معنای‌ «من مخالفم» می‌باشد.

صفحۀ ٧٨:

تنها دو مورد پیدا کردیم که خلیفه بر خلاف عقیدۀ تمام اهل حلّ و عقد و یا أکثریّت آنها تصمیمی گرفته است:

١ـ تصمیم ابوبکر دربارۀ فرستادن لشکر اُسامة بن زید.

[١]ـ [جهت اطّلاع بیشتر پیرامون بدعت‌های عمر به کتاب امام شناسی، ج ٣، ص ١١٧ مراجعه شود. (محقّق)]

[٢]ـ سوره النّساء (٤) قسمتی از آیه ٢٤.