مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٩٠ - پس از رسول خدا عمر از ریاست اسامه نهی کرد، ابوبکر اسامه را فرستاد و پیروز شد

صفحه ٢٥٤:

یکرّر ذلک و هم مُثّاقِلون. فلمّا کان یوم الاثنین الثانی عشر من ربیع‌الأوّل، دخل اُسامة من مُعَسکَرِه علی النّبیّ صلّی الله علیه و آله و سلّم [فأمَره بالسیر قائلًا له: ”اغْدُ علی برکة الله تعالی“. فودّعه و خرج إلی المُعَسکر] ثمّ رجع و معه عمرُ و أبو‌عبیدة فانتهوا إلیه (بأبی و أمّی) و هو یَجُود بنفسه فتُوُفِّیَ (روحی و أرواح العالمین له الفداء) فی ذلک الیوم[١].[٢]

پس از رسول خدا عمر از ریاست اسامه نهی کرد، ابوبکر اسامه را فرستاد و پیروز شد

[المراجعات] صفحه ٢٥٥:

... لکنّ الخلیفةَ أبَی أن یُجیبهم إلی عزلِ أُسامة، کما أبَی أن یُجیبهم إلغاءَ البَعثِ، و وَثَبَ فأخذ بلِحیَة عُمَر[٣] فقال: ثَکَلَتک أُمُّک و عَدَمَتک یا ابن الخطّاب! استعملَه رسولُ الله صلّی الله علیه و آله و تأمُرنی أن أنزِعه؟ و لمّا سیّروا الجیشَ (و ما کادوا یفعلون) خرج أُسامةُ فی ثلاثة آلاف مقاتلَ فیهم ألفُ فَرَسٍ،[٤] و تخلّف عنه جماعةٌ ممّن عَبّأهم

[١]ـ همان مصدر، ص ٣٦٧.

[٢]ـ جنگ ٢٠، ص ١١٥.

[٣]ـ نقله الحلبی و الدَّحلانی فی سیرتیهما و ابن جریر الطّبری فی أحداث سنة من تاریخه و غیر واحدٍ من أصحاب الأخبار.

[٤]ـ فشنّ الغارة علی أهل أُبْنَی فَحَرَّق منازلهم و [قطع نخلهم، و أُجال الخیل فی عرصاتهم، و قتل مَن قتل منهم، و أسَرَ من أسَرَ،] و قتل یومئذ قاتل أبیه و لم یُقْتَل و الحمدلله ربّ العالمین من المسلمین أحدٌ. و کان أُسامة یومئذ علی فَرَسِ أبیه و شعارِهم: یا منصور أمِتْ (و هو شعار النّبیّ صلّی الله علیه و آله و سلّم یوم بَدر) و أسهَم للفارس سهمَین و للرّاجل سهمًا واحدًا و أخذ لنفسه مثل ذلک.