مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤١ - لقاء الله و ابتغاء وجهه تعالی

لقاء الله و ابتغاء وجهه تعالی

آقای آملی در جلد ١٩ از شرح نهج البلاغة خوئی، از صفحه ١٩٤ الی صفحه ١٩٧، ٢٨ آیه آورده است که ٢١ آیه آن دربارۀ لقاء الله و هفت آیه آن دربارۀ ابتغاء وجه الله است.

و در صفحه ١٩٧ گوید:

قال أمیرُالمؤمنین علیّ علیهالسّلام فی جواب حبرٍ قال له: یا أمیرَالمؤمنین! هل رأیتَ ربَّک حینَ عَبَدتَه؟ فقال علیهالسّلام: ”وَیلَک! ما کنتُ أعبُدُ ربًّا لم أرَه“. قال: و کیف رأیتَه؟ قال: ”ویلَک! لا تُدرِکه العیونُ فی مشاهَدَةِ الأبصار، و لکن رأته القلوبُ بحقائقِ الإیمان“.[١]

و قال عَلَمُ الهدی فی الغُرَر و الدُّرَر (مجلّد ١، صفحة ١٥٠):

أتی أعرابیّ أباجَعفرٍ محمّدَ بن علیّ علیهالسّلام فقال له: هل رأیتَ ربَّک حینَ عبدتَه؟[٢] نحوَ الخبر المذکور إلی آخره.

اقول: این خبر را در کتاب توحید، مرحوم کلینی آورده است. کافی، جلد١، صفحه ٩٨.

و در صفحه ١٩٨ گوید: و لذا قالوا: إنّ العلمَ بالعلّة مِن العلم بالمعلول علمٌ بها مِن وجهٍ، یعنی: أنّه علمٌ ناقصٌ بالعلّة بقَدرِ ظرفِ المعلول سعةً و ضیقًا (وَلَا يُحِيطُونَ بِهِ عِلْمًا * وَعَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّومِ).[٣]

و قد أفاد فی ذلک فیلسوفُ العرب یعقوبُ بن إسحاق الکندی ـ رحمة الله

[١]ـ الکافی، ج ١، ص ٩٧.

[٢]ـ بحارالأنوار، ج ٧٥، ص ٢٠٧، با قدری اختلاف.

[٣]ـ سوره طه (٢٠) ذیل آیه ١١٠ و صدر آیه ١١١.