مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٨٧ - اشتباهاتی از مرحوم سیّد حسن صدر در

مرحوم مامقانی در تنقیح الرجال، جلد ٢، صفحه ٨٥ او را از عامّه می‌داند، او می‌فرماید:

شُعبَة بن الحجّاج بن الورد، أبو‌بسطام الأزدیّ العتکیّ الواسطِی، لَم أقف فیه إلّا علی عَدِّ الشیخ (ره) إیّاه من أصحاب الصّادق علیهالسّلام، و قوله: ”أسنَدَ عَنهُ.“

نعم، نقل المولی وحید (ره) عن الحافظ أبی‌نُعَیم أنَّه قال: ”حدّث عن جعفرٍ علیهالسّلام (یعنی الصّادق علیهالسّلام) من الأئمّة الأعلام شُعبَةُ بن الحجّاج.“[١]ـانتهی.

و من تتّبع نقلَ فتاواه فی کتبهم الفقهیّه المُعَدَّة، لنقل الخلاف، لعلّه لایستریب بذلک؛ بل نقل عن السیّد المرتضی (ره) فی الشّافی عن جمع هو أحدهم أمرًا غریبًا حیث قال: ”عُبّاد بن صُهَیب و شُعبَة بن الحجّاج و مَهدیّ بن هِلال و غیرهم رَوَوا عن جعفر بن محمّد علیهماالسّلام أنّه کان یتولّی الشیخین. و أنّه روی عن أبیه محمّد بن علیّ علیهماالسّلام، و عن علیّ بن الحسین علیهماالسّلام مثل ذلک.“

فکون الرّجل من علماء العامّة و أهل الفتوی منهم من البدیهیّات، و ذلک کاف فی ضعفه. و روی أبوالفرج فی المقاتل عن یحیی بن علی، و الجوهری، و الْعَتَکی عن رجالهم: ”أنَّ شُعبَة بن الحجّاج تبریّ کان یفتی بالخروج مع إبراهیم بن عبدالله.“[٢] و روی عن رجاله فی موضع آخر: ”أنّه خرج مع إبراهیم من أصحاب الحدیث شُعبة بن الحجّاج، و هشیم بن بشیر، و عبّاد بن العَوام، و یَزید بن هارون، و غیرهم.“[٣] ـإلی آخر ما ذکره.

بنابراین نسبت تشیّع شعبة بن حجّاج شاید به‌واسطۀ خروج با ابراهیم بن

[١]. تعلیقة علی منهج المقال، ص ٢٠٢.

[٢]. رجوع شود به مقاتل الطالبین، ص٣٦٥.

[٣]. رجوع شود به مقاتل الطالبین، ص٢٥٠.