مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٩٣ - راجع به کفر یزید بن معاویه

«در بعضی از کتب این اشعار را به یزید بن معاویه منسوب داشته‌اند و نوشته‌اند که: ”در آن هنگام که به‌واسطۀ تدبیری که رومیان کرده، و مادّۀ احتراقیّه به وضع باروت فراهم کرده و مسلمانان را چشم زخمی وارد کرده بودند، این هنگام یزید بن معاویه در دیر مرّان مکان داشت و از ضعف لشکر اسلام خبر یافت، و این دو شعر را قرائت نمود:

و در صفحه ٢٤ و ٢٥ گوید: «مادر یزید را از بادیه برای معاویه آوردند، مادرش مَیْسون دختر بَجْدَل بن انیف کلبیّه است. صاحب جامع الشواهد گوید:

”چون میسون را از بادیه آوردند و به یزید آبستن شد، سینه‌اش تنگی گرفت و در اندوه شد. معاویه گفت: در نعمتی عظیم هستی و قدر آن را نمی‌شناسی!

میسون این ابیات را انشاد کرد:

چون معاویه این ابیات را شنید، به او گفت: ما رضیتِ یا بنتَ بَجدَل حتّی جعلتِنی عِلجًا! اِلحَقی بأهلِکِ!“»[٢]

[١]. مراد از عِلج عنیف، گبر کافر است.

[٢]. جنگ ١٦، ص ٢١٠ ـ ٢٢٢.