مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٩١ - راجع به کفر یزید بن معاویه

آن را بر یزید از لسان عامّه آورده است.

و در صفحه ٣١٠ گوید: «حدیث ”مَن ماتَ و لم یَعْرِف إمامَ زمانه ماتَ میتَةً‌ جاهلیّةً“ در صحاح عامّه آمده است و از أخبار متواتره در کتب فریقین می‌باشد.

ابن‌أبی‌الحدید نقل کرده که: ”ابن‌عمر شبانه بر حجّاج وارد شد تا با او برای عبدالملک بیعت کند که مبادا یک شب بی‌امام باشد؛ به جهت آنکه از پیغمبر روایت کرده است: من مات و لم یَعرِف إمام زَمانه مات میتَةً جاهلیّةً‌.“

عبدالمغیث بغدادی در رسالۀ منع لعن یزید می‌گوید ـ موافق نقل ابن‌جوزی در رسالۀ ردّ‌ او ـ : ”ذهب قومٌ إلی أنّ الحسینَ کان خارجیًّا.“

و عبدالله شرقاوی در تحفة النّاظرین فی من ولّی مصر من الولاة و السَّلاطین، بعد از اینکه در احوال حضرت امام حسن علیهالسّلام گفته که: ”یزید بن معاویه دسیسۀ‌ سمّی کرده و نزدیک یکی از زنان وی فرستاد که او را مسموم کرد و چهل روز بیمار بود و بدرود سرای فانی نمود“، در احوال یزید می‌گوید:

”و فی مدّة خلافته أرسَلَ إلی الحسین رضی الله عنه و قَتَلَه، لکونه امتنع من البَیعَةِ‌ له.“ إلی أن قال: ”و لا یجوز لعنه علی الرّاجح.“ ـ انتهی.»

و در صفحه ٣١٢ گوید: «چنانچه ملاّ‌سعد در شرح عقائد گوید: ”و الإنصاف أنّه إن أُرید بالأفضلیّة[١] کثرة الصَّواب، فللتَّوقُّف جهةٌ؛ و إن أُرید کثرةُ‌ ما یَعُدُّه ذَوُو العقول من الفضائِل، فلا جهةَ له.“

و قال بعض المُحَشّین من أعیانهم المتأخِّرین: ”أی: فلا جهَة للتَّوقُّف، بل یجب أن یُجْزَمَ بأفضَلِیَّة علیٍّ‌ کَرَّمَ اللهُ‌ وَجْههَ؛ إذ قد تواتر فی حَقِّه ما یدلُّ علی عموم مناقبه و وفور فضائله و اتّصافه بالکمالات و اختصاصه بالکرامات.“

[١]. أی: أفضلیّة عثمان علی أمیرالمؤمنین علیّ علیهالسّلام. (محقّق)