مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٥٢ - شاعر عاشق اهلبیت علیهمالسّلام در قرن چهارم

مات مسمومًا فی أیّام المعتضد، لیلة الأربعاء ٢٨ جمادی الأولی سنة ٢٨٣ و قیل ٢٧٦، ببغداد.»[١]

علی بن حَمّاد عبدیّ

[شاعر عاشق اهلبیت علیهمالسّلام در قرن چهارم]

و از الغدیر، جلد ٤، صفحه ١٤١ تا صفحه ١٧١ در ترجمۀ أحوال ابن‌حمّاد عبدیّ (أبو‌الحسن علیّ بن حمّاد بن عبیدالله بن حمّاد عدویّ عبدیّ بصریّ) و غدیریّات و مراثی و قصائد او مطالبی را آورده است، و الحق اشعار او نغز و دل‌نشین و دلکش و سلیس و پر محتوا است و می‌توان او را در ردیف اوّل از شعرای اهلبیت محسوب داشت. گویا سَلاست الفاظ و نظم معنا از درون او موج می‌زند و معانی یک‌پارچه و مرتّباً و مسلسلاً در قالب الفاظ ریخته می‌شود. این اشعار عاشق دل‌سوختۀ اهلبیت است و داستان مظلومیّت آنان خواب و خوراک را از او ربوده است و داستان کربلا و قضایای واقعه را مجسّم می‌کند، و چه شایسته بود که دیوان او طبع می‌شد (و شاید تا حال طبع شده باشد).

این شاعر در قرن چهارم می‌زیسته است و معاصر شیخ صدوق و أقران او بوده است و نجاشی او را ادراک کرده است.

و او از کتب أبی‌أحمد جلودیّ بصریّ متوفّی ٣٣٢ روایت می‌کند.

و در صفحه ١٤٨ راجع به عید غدیر گوید:

[١]. جنگ ٢٤، ص ٣١٢.