جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨١ - غزل ٣٠٨ بر نيامد از تمناى لبت كامم هنوز

٢٧٥٥

أهْلِ الجَذْبِ ... إلهى! اطْلُبْنى بِرَحْمَتِكَ، حَتّى أصِلَ إلَيْكَ؛ وَاجْذِبْنى بِمَنِّكَ، حَتّى اقْبِلَ عَلَيْكَ.»

[١]: (معبودا! مرا به حقايق مقرّبانت آراسته نما، و به راه و روش مجذوبين رهسپارم ساز ..

بار الها! با رحمتت مرا به خويش بخوان تا به تو واصل شوم، و با عطا و احسانت به سوى خود جذبم نما تا [به تمام وجود] بر تو روى آورم.- به گفته خواجه در جايى:

اى استاد طريقى كه فرمودى: در پيشگاه دوست بايد جان بدهى و از تعلّقات و هستى خود برهى، تا فنايت دست دهد و به بقاى به معبود و آرامش حقيقى دست يابى. به فرمانت عمل نمودم، آرامش و بقايم دست نداد. و ممكن است خطاب خواجه به محبوب باشد. كنايه از اينكه: اى خواجه! اگر از خويش و تعلّقات بكلّى رسته و به فناى تامّ نايل گشته بودى، من نيز بقايت بخشيده بودم و آرامش كامل به دست آورده بودى. در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

[١] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩- ٣٥٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٤، ص ٢٥٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٥١، ص ٢٦٦.