جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥١ - غزل ٣٣٢ به جد و جهد چو كارى نمى رود از پيش

مى‌باشد.- يا:

٢٤٠٧

«كُلُّ الغِنى‌ فِى القَناعَةِ وَالرِّضى‌.»

[١]: (تمام بى‌نيازى در قناعت و خشنودى [به داده خدا] است.- بالاخره،

٢٤٠٨

«مَنْ قَنَعَ، حَسُنَتْ عِبادَتُهُ.»

[٢]: (هركس قانع باشد، عبادتش نيكو مى گردد.)؛ لذا مى گويد:

اى سالك طريق! و يااى خواجه! آن چيزى كه تو را در پيش ما سوى اللَّه خاضع مى‌كند، همانا تفرقه و دوئيّت و شرك و قانع نشدن به داده الهى است. اگر مى‌خواهى سنگ تفرقه، تو را شكست ندهد، در فكر كم و زياد مشو؛ كه:

٢٤٠٩

«آفَةُ الإيمانِ الشِّرْكُ، وَسَبَبُ الهَلاكِ الشِّرْكُ.»

[٣]: (شرك آفت ايمان، و سبب هلاكت و نابودى است.).

و يا معنى اين باشد كه: اگر مى خواهى خواطرِ كم و زياد، تو را از دوست جدا نكند، در فكرِ داشته و نداشته مباش؛ زيرا چنين افكار است كه خواطر را بر سالك مسلّط كرده و نمى گذارد به مراقبه خود ادامه دهد؛ كه:

٢٤١٠

«مَنْ أرادَ أنْ يَكُونَ أغْنَى النّاسِ، فَلْيَكُنْ بِما فى يَدِ اللَّهِ أوْثَقَ مِنْهُ بِما فى يَدِ غَيْرِهِ.»

[٤]: (كسى كه مى خواهد بى‌نيازترين مردم باشد، بايد اطمينانش به آنچه در دست خداست بيشتر از آنچه در دست غير او است، باشد.- نيز:

٢٤١١

«ألثِّقَةُ بِالنَّفْسِ مِنْ أوْثَقِ فُرَصِ الشَّيْطانِ.»

[٥]: (اطمينان به خود از مطمئن‌ترين فرصتهايى است كه شيطان به دست مى آورد.- همچنين:

٢٤١٢

«أصْلُ الرِّضا، حُسْنُ الثِّقَةِ

[١] - غرر و درر موضوعى، باب القناعة، ص ٣٢٨.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب القناعة، ص ٣٢٩.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الشّرك، ص ١٧٥.

[٤] - وسائل الشيعه، كتاب النكاح، ابواب النفقات، باب ١٥، روايت ٨، ج ١٥، ص ٢٤١.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب الوثوق، ص ٣٩٩.