جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩٦ - غزل ٣٢٥ دلا رفيق سفر، بخت نيكخواهت بس

از اين غزل معلوم مى شود، خواجه را حالى معنوى در شيراز رخ داده كه به خود خطاب كرده و مى گويد:

اى خواجه! حال كه بخت و لطيفه الهى با تو ياورى كرده و دوست برايت در تجلّى است و سفر معنوى نصيبت گشته، آن بِهْ كه عنايت الهى و انفاس قدسيّه مردان بزرگ شيراز و مرشدان طريق را در اين سفر ربانى، يار خود قرار دهى، و بايد توجّه داشته باشى تا حال معنوى‌ات ملكه نشده از شيراز و گوشه انزوا خارج نشوى و آن را از كف ندهى؛ پس:

حال كه جانان، تو را به درگاه خود راه داده و به قرب خود پذيرفته، مفتخر باش، و در جايگاه عبادت خود بنشين، وهمواره مراقبه و توجّه به او را حفظ كن، و از