جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٠٣ - غزل ٣١١ منم كه ديده به ديدار دوست كردم باز

وقتى پاكدامنان و اهل قيام و صيام و عبادات، و شب خيزان و زُهّاد قشرى نتوانند محرم راز باشند و اسرار معشوق را نبايد به آنها گفت، چگونه مى توان از كسى كه چون نسيم هر ساعت سخن به اين طرف و آن طرف مى برد، اسرار دوست را مخفى نداشت؟! در نتيجه مى خواهد بگويد: «منم كه ديده به ديدار دوست كردم باز»،[١]، ولى مشاهدات خود را بايد از اهل و نااهل مخفى بدارم؛ چرا كه:

٢٢٨٣

«كاتِمُ السِّرِّ وَفِىٌّ أمينٌ.»

[٢]: (كتمان كننده راز، با وفا و امين مى باشد.)

محبوبا! جمالت در زيبايى يكتاست و بى‌نياز از آنى كه چون منى به تو عشق ورزم؛ ولى چگونه مى توانم از عشقت دست كشم اگر توام نخواهى. در جايى مى‌گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

[١] - بيت اوّل غزل ٣١١.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب السّرّ، ص ١٥٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٦١، ص ١٤٢.