جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٨ - غزل ٣٠٩ صبا به مقدم گل راح روح بخشد باز

ولى تو را اعتنايى به كس نيست و پرده از جمال خويش بر نمى گيرى؛ چون نمى‌خواهى با بود خود كسى دم از خويش و ديدار خويش زند. در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

اى خواجه! و يااى سالك! اگر دوست باز هم خواست تو را در ميان آتشهاى هجران بسوزاند، از درد و غم ناله مكن، و به درد عشقش صابر باش، و دست از محبّت او مكش، تا آتش هجران بر تو گلستان گردد. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠١، ص ١٠٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٨١، ص ٤١٦.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٩٧، ص ٤٢٨.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥٦، ص ١٣٩.