جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠٧ - غزل ٣٤١ شراب تلخ مى خواهم كه مردافكن بود زورش

أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللَّهِ، وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ»[١]: (اى مردم، همه شما نيازمند به خداييد، و تنها او بى‌نياز و ستايش شده است.) ما درويش و تو پادشاهى. نگاه به زير دستان از بزرگى بزرگان نمى كاهد، عنايتى نما و ديدار مدامت را نصيبمان گردان، «سليمان با چنان حشمت، نظرها بود با مورش.»؛ كه:

٢٦٠٣

«إلهى! لا تُغْلِقْ عَلى مُوَحِّديكَ أبْوابَ رَحْمَتِكَ، وَلا تَحْجُبْ مُشْتاقيكَ عَنِ النّظَرِ إلى‌ جَميلِ رُؤْيَتِكَ.»

[٢]: (معبودا! درهاى رحمتت را به روى اهل توحيدت مبند، و مشتاقانت را از مشاهده ديدار زيبايت محجوب مگردان.- به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جاى ديگر:

آرى، به راز آفرينش و حقيقت عالم، كسى را آگاه خواهند كرد، كه به مراقبه دائمى جمالِ محبوب و توجّه بى‌شايبه و خالصانه او مشغول و از آن بهره‌مند شده باشد، و پس از راه يافتن به اسرار الهى، آن را به نااهلان نگويد.

مى‌گويد: بيااى خواجه! و يااى سالك! رازِ دهر را در مشاهدات و بندگى واقعى.

[١] - فاطر: ١٥.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٨٥، ص ٣٥١.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٥٥، ص ٣٩٧.