جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩٧ - غزل ٣٣٩ دلم رميده شد و غافلم من درويش

در هجران بسر برى و خونين دل باشى. عاشق را نه سزاوار است كه از كم و بيش و ناداده‌هاى دوست شكايت كند، بنده عاشق را با اختيار چه كار؟ كه:

٢٤٤٨

«إنَّ اللَّهَ يَجْرِى الامُورَ عَلى‌ ما يَقْتَضيهِ، لا على‌ ما تَرْتَضيهِ.»

[١]: (بدرستى كه خداوند، امور را بر اساس آنچه شايسته آنهاست جارى مى گرداند، نه بر اساس آنچه تو مى پسندى.- همچنين:

٢٤٤٩

«ما أقْبَحَ السَّخَطَ! وَأحْسَنَ الرِّضا!»

[٢]: (چه زشت است ناخشنودى [از داده الهى‌] و چه زيباست خرسند بودن!)، به گفته خواجه در جايى:

و در جاى ديگر:

كنايه از اينكه: طالب دوست را سرمايه بندگى بس عظيم بايد، با دست تهى كجا مى‌توان طالب او شد و به او راه يافت؟ كه:

٢٤٥٠

«ألطّاعَةُ غَنيمَةُ الأكْياسِ.»

[٥]: (طاعت و فرمانبرى [از خدا] غنيمت زيركان است.- نيز:

٢٤٥١

«إنَّكَ إنْ أطَعْتَ اللَّهَ، نَجّاكَ وَأصْلَحَ مَثْواكَ.»

[٦]: (اگر خدا را فرمان برى، نجاتت داده و جايگاهت را نيكو مى گرداند.- همچنين:

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الرّضا، ص ١٣٧.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الرّضا، ص ١٣٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٤٠، ص ٣٨٨.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٥، ص ١٧٩.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب الطّاعة، ص ٢١٦.

[٦] - غرر و درر موضوعى، باب الطّاعة، ص ٢١٧.