جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٨٩ - غزل ٣٣٨ در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش

اعمال كوشند.

و همين امر باعث شد كه پشمينه پوش زاهد هم، چون دوستان خود را (مفتى و واعظ و شيخ) با اهل وجد و حال ببيند، از كنار صومعه عبادت و انزوا بيرون آيد، و در پاى خم شراب ذكر و توجّه به معشوق حقيقى نشسته و از عبادات قشرى به عبادات لبّى بپردازد. در جايى به ايشان خطاب كرده و مى گويد:

و در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

اينجا بود كه:

از پير طريق پرسيدم: چه شده كه مخالفين ما امروز رويّه ما را اختيار نموده‌اند؟

فرمود: با اينكه تو محرمى، ولى اين سرّ نه سرّى است كه شايسته باشد آن را فاش نمودن. تو به كار خود باش و باده بنوش، به ديگران كار نداشته باش، كه پرده پوشى اخلاقى است پسنديده، ولى مى توان گفت كه:.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٢، ص ١٧٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣١، ص ١٩٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٧، ص ٢٤٥.