جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٢ - غزل ٣٠١ عيد است و موسم گل و ياران در انتظار

اى سالك! معشوقِ تو را مقامى است بس رفيع، كه هركس را كام از او ميسّر نباشد؛ كه:

٢٢٠٥

«غَوْصُ الفِطَنِ لا يُدْرِكُهُ، وَبُعْدُ الهِمَمِ لا يَبْلُغُهُ.»

[٢]: (زيركيها و تيزهوشيها هر چند غواصّى كنند او را درك نمى كنند، و همّتها هر قدر بلند باشند به او نمى رسد.) اين بلند همتانند كه بدان آستانه راه دارند.

و اين سخن كه گفتمت، امرى سهل مپندار و به گوش جان بشنو؛ كه:

«مَنْ لَمْ يَكُنْ هَمُّهُ عِنْدَ اللَّهِ سُبْحانَهُ، لَمْ يُدْرِكْ مُناهُ.»

[٣]: (هركس همّ و غمّش تنها خداى سبحان نباشد، به آرزويش نمى رسد.- نيز:

٢٢٠٧

«مَنْ كَبُرَتْ هِمَّتُهُ، عَزَّ مَرامُهُ.»

[٤]: (هركس همّتش بلند باشد، مقصدش بس بلند و رفيع است.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٧، ص ٣٣٤.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى، ص ١٤.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الهمّة، ص ٤٢٣.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب الهمّة، ص ٤٢٤.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٦، ص ١٨٠.