جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٢ - غزل ٣٢٥ دلا رفيق سفر، بخت نيكخواهت بس

خداوند- جلّ ثنآؤه- نور چشم مرا در نماز قرار داده است ...- همچنين:

٢٣٦٠

«ذِكْرُ اللَّهِ قُوتُ النُّفُوسِ وَمُجالَسَةُ المَحْبُوبِ.»

[١]: (ياد خدا، غذاى نفسها و همنشينى با محبوب مى باشد.). اينجاست كه جملات دعاى كميل در باره وى مستجاب خواهد شد كه:

«اسْألُكَ بِحَقِّكَ وَقُدْسِكَ أنْ تَجْعَلَ أوْقاتى مِنَ اللَّيْلِ وَالنَّهارِ بِذِكْرِكَ مَعْمُورَةً، وَبِخِدْمَتِكَ مَوْصُولَةً، وَأعْمالى عِنْدَكَ مَقْبُولَةً، حَتّى تَكُونَ أعْمالى وَإرادتى [أوْرادى‌] كُلُّها وِرْداً واحِداً، وَحالى فى خِدْمَتِكَ سَرْمَداً.»

[٢]: (از تو خواستارم به حق خود و مقام قُدست كه تمام اوقاتم در شب و روز را با يادت آباد كنى، و به خدمت و بندگى‌ات بپيوندى، و همه اعمالم را در پيشگاهت مقبول گردانى، تا اينكه تمام كارها و اراده [يا: وظايف و اذكار لفظى‌] ام يك وظيفه شده، و حالم در بندگى‌ات دايمى و جاودانه گردد.).

دعاى نيمه شب، و درس صبحگاه نزد استاد كامل، از قويترين امور براى رسيدن به چنان مقام و منزلت رفيع انسانى و ملكه شدنش مى باشد؛ لذا خواجه مى گويد:

«به هيچ وردِ دگر نيست حاجت ...»[٣].

[١] - غرر و درر موضوعى، باب ذكر اللَّه، ص ١٢٤.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٧٠٩.

[٣] - علت افزونى بيان اين بيت براى رفع شبهه از كلام خواجه است كه گمان نشود خواجه مى خواهد بگويد: همه اذكار و اوراد را كنار بگذار.