جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٠ - غزل ٣٢٥ دلا رفيق سفر، بخت نيكخواهت بس

من گرفتارم». در جايى مى گويد:

كنايه از اينكه: حضرت دوست، كسى را به نعمت قرب و لقايش راه مى دهد، كه چشم از عطاياى بندگان الهى و نعمتهاى دنيوى و اخروى پوشيده باشد؛ كه:

٢٣٥٥

«ألْجِئْ نَفْسَكَ فِى الامُورِكُلِّها إلى‌ إلهِكَ؛ فَإنَّكَ تُلْجِئُها إلى كَهْفٍ حَريزٍ.»

[٢]: (در تمامى امور، نَفْس خويش را به پناه معبودت درآور، كه در اين صورت به پناهگاه مصون و محفوظى پناهش داده‌اى.- نيز:

٢٣٥٦

«لَنْ تَتَّصِلَ بِالخالِقِ، حَتّى تَنْقَطِعَ عَنِ الخَلْقِ.»

[٣]: (هرگز به خالق نخواهى رسيد، تا اينكه [اميد] از خلق ببرّى.- همچنين:

٢٣٥٧

«مَنِ انْقَطَعَ إلى‌ غَيْرِ اللَّه، شَقِىَ وَتَعَنّى‌.»

[٤]: (هركس [از خدا بريده‌] و به غير خدا روى آورد، بدبخت شده و به رنج و زحمت مبتلا خواهد شد.).

و خشنودى پروردگار (در اين عالم و آن عالم) از بنده، از هر نعمتى براى او بالاتر است؛ كه: «وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ»[٥]: (و خشنوديى از جانب خدا، بزرگتر است.- نيز: «يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ وَ رِضْوانٍ وَ جَنَّاتٍ لَهُمْ فِيها نَعِيمٌ مُقِيمٌ»[٦]: (پروردگارشان به آنان.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥١٥، ص ٣٧٠.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى، ص ١٦.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى، ص ١٧.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب روابط خدا با بندگان، ص ١٧.

[٥] - توبه: ٧٢.

[٦] - توبه: ٢١.