جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩٩ - غزل ٣٢٥ دلا رفيق سفر، بخت نيكخواهت بس

و نيز در جايى مى گويد:

اى خواجه! در طريق لقاى دوست اگر غمى به تو رو آورد، و يا خواست رو آرد كه تو را از مشاهده و حالى كه در آنى محروم سازد، دست به دامن رسول اللَّه ٦ و يا علىّ و اولادش : و يا مرشد طريق زن، كه توسّل به آنان : و پناهنده شدن به اساتيد، غم را از دل مى زدايد. به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جايى مى گويد:

اى خواجه! چون تو را مقصود، كه ديدار يار است، در شيراز حاصل گشته، عذر تو در پيش دوستان و همراهانت خواسته است، كه چرا ديگر با ايشان در سفر به خارج از شهر همراهى ندارى؛ زيرا آن كه قرب و انس و ديدار دلدارش حاصل شد و باز به عهد ازلى انسش دادند، با زبان حال به همراهان مى گويد: «سفر كنيد رفيقان كه.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٠، ص ٢٩٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤، ص ٦٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٧٢، ص ٨٦.