سوار چهارپا شود- در صورتى كه حفظ وديعه متوقف بر تصرف در آن نباشد، مانند اين كه حفظ لباس و فرش از كرم، متوقف بر پوشيدن و پهن نمودن باشد- يا نسبت به وديعه چيزى از او صادر شود كه با امين بودن ناسازگار است و دست او بر آن به نحو خيانت باشد، مانند اين كه بدون مصلحت وديعه و بدون عذرى- مثل فراموشى و مانند آن- آن را انكار نمايد. و گاهى تفريط با تعدى با هم اجتماع پيدا مى‌كنند، مانند اين كه لباس و پارچه و كتاب و مانند اين‌ها را در جايى بياندازد كه آن‌ها را خراب مى‌كند و شايد از اين قبيل باشد موردى كه درهم‌هايى را مثلًا در كيسه مهر شده يا دوخته يا بسته شده به او به وديعه دهد پس او مهر را بشكند يا دوخت و بست آن را بدون آن كه مصلحت و ضرورتى باشد باز كند. و از موارد تعدّى آنجايى است كه وديعه را با مال خودش مخلوط كند؛ چه با جنس خودش باشد يا به غير آن و چه با مساوى باشد يا با بهتر از آن يا با پست‌تر از آن. و اگر آن را با جنس خودش از مال مودع ممزوج كند، مثل اين كه درهم‌هايى را در دو كيسه‌اى كه نه مهر دارد و نه بسته شده به او وديعه بدهد و او آن‌ها را يك كيسه كند، ظاهر آن است كه تعدى مى‌باشد در صورتى كه احتمال بدهد كه غرض مودع به جدا بودن آن‌ها تعلّق گرفته است تا چه رسد به اين كه چنين غرضى را احراز نموده باشد. ج ١ ص ٦٨٤- ٦٨٥

(٦٣١- ٩٥١- ٩٥٢- ٢٢٤)

مسأله ٢١- مقصود از مورد ضمان بودن وديعه با تعدى و تفريط اين است كه ضمان آن- اگر تلف شود- بر مستودع است اگرچه مستند به تعدى و تفريط او نباشد. و به عبارت ديگر: دست امانى و غيرضمانى او به دست خيانت‌كار و ضمانت‌دار منقلب مى‌شود. ج ١ ص ٦٨٥

(٦٣١)

مسأله ٢٤- اگر مستودع، وديعه را به همسر يا فرزند يا خدمتكارش تحويل دهد تا آن را حفظ كنند ضامن مى‌شود، مگر اين كه آن‌ها به منزله ابزار باشند، به جهت آنكه نگاه‌دارى آنان در حضور و اطلاع و ديد او قرار دارد. ج ١ ص ٦٨٥

(٦٣١)

مسأله ٢٥- اگر در نگهدارى وديعه كوتاهى كند، سپس از آن برگردد به اين كه آن را در جاى محفوظى بگذارد و به آنچه در حفظ آن مؤثر است اقدام كند، يا زياده‌روى‌