قانون مدنى و فتاواى امام خمينى(با تحقيق جديد) - كيائى، عبد الله - الصفحة ٣٣٣ - مبحث اول در وفاى به عهد

- ٥٤٥/ مس/ ٧.

- ٥٤٥/ مس/ ٨.

- ٥٤٥/ مس/ ١١.

ماده ٢٦٩: وفاى به عهد وقتى محقق مى‌شود كه متعهد چيزى را كه مى‌دهد مالك و يا مأذون از طرف مالك باشد و شخصاً هم اهليت داشته باشد.

س ١٤- زيدى پولى را در بانك گذاشته و طبق مقررات بانك به حساب او بهره آن پول واريز شده است در اين شرايط فرد مزبور مبلغى را از شخصى قرض گرفته و در مقابل چك داده است، قرض‌دهنده وقتى به بانك مراجعه كرده تا چك را وصول كند بانك چون حساب زيد را خالى ديده (يعنى محل پرداخت نداشته) از بهره سابق‌الذكر چك را پرداخت كرده است در اين مسأله وظيفه فعلى زيد چيست آيا از جهت قرضش برى‌ء الذمه شده است يا نه؟ و وظيفه‌اش نسبت به بانك و بهره بانكى چيست؟

ج- در فرض مذكور اداى دين زيد نشده و بايد دين را به طلبكار بپردازد و نسبت به بانك وظيفه‌اى ندارد و آنچه به عنوان بهره گرفته شده اگر صاحبانش معلوم نيست بايد صدقه داده شود. ج ٢ ف ص ٢٨٥

(٢٧١- ٢٨)

ماده ٢٧٠: اگر متعهد در مقام وفاى به عهد مالى تأديه نمايد ديگر نمى‌تواند به عنوان اينكه در حين تأديه مالك آن مال نبوده استرداد آن را از متعهدله بخواهد مگر اينكه ثابت كند كه مال غير و يا با مجوز قانونى در يد او بوده بدون اينكه اذن در تأديه داشته باشد.

ماده ٢٧١: دين بايد به شخص داين يا به كسى كه از طرف او وكالت دارد تأديه گردد يا به كسى كه قانوناً حق قبض را دارد.

- (كسانى كه اهليت قبض عين را دارند، ر. ك: ٦٢/ مس/ ٨، ٦٣/ مس/ ١٠ و ١٢).

- ٥٨٩/ مس/ ١٨.

- (ايفاء عين به مالك ...، ١٦٦/ مس/ ٣٦ و ٣٧ و ٣٨).