دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٨٢ - ٥/ ٩ عنايت امام(عليه السلام) به سيد يحيى حسينى

ديدم آقايى با موهاى خيلى مشكى برّاق و محاسن مشكى ولى سربرهنه وارد اطاق شد و به زائران نگاه مى‌كرد، مانند كسى كه گم شده‌اى دارد و به دنبال او مى‌گردد؛ تخت به تخت و نفر به نفر. هيچ يك از زائران هم متوجه ايشان نبودند و هر كسى مشغول كار خودش بود.

من فكر كردم ايشان دنبال كسى مى‌گردد، از تخت پائين آمدم، جلو رفتم و به ايشان سلام كردم، او هم جواب داد. با اين كه مى‌خواستم بپرسم كه دنبال كى مى‌گرديد؟ ناخواسته پرسيدم: آقا شما امسال براى حجّ آمده ايد يا هر سال مى‌آييد؟

فرمود: من هر سال مى‌آيم.

سؤال كردم: هر سال براى خودتان مى‌آييد يا به نيابت كسى و به خرج كسى مى‌آييد؟

فرمود: هر سال براى خودم و با خرج خودم مى‌آيم.

گفتم: حال كه شما هر سال مى‌آييد دعا كنيد من هم هر سال بيايم.

لبخندى زد و فرمود: تو هم ان شاء اللَّه مى‌آيى!

بعد فرمود: آن دفترچه سُربى توى جيبت را بيرون بياور، يك ختم مى‌گويم، بنويس.

دفترچه كوچكى كه جلد سُربى داشت و در جيب بغلم بود را بيرون آوردم. دقيق يادم نيست كه ختم را خودم نوشتم يا ايشان نوشتند، هر چه بود دفترچه مفقود شد، ولى دستور اين بود:

در زمان واحد (هر وقت از شبانه روز، مثلًا دو بعد از ظهر يا دو نيمه شب) و در مكان واحد؛ طورى كه كسى نبيند و متوجه نشود و خود هم به كسى نگويى، اين عمل را چهارده روز يا شب، پياپى تكرار كن، نتيجه آن در خواب بر تو آشكار مى‌شود.

جلسه اوّل دو ركعت نماز و بعد از نماز يك هزار صلوات تقديم به حضرت‌