دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨١ - ٣/ ١ سختى ديندارى در روزگار غيبت

فصل سوم: استقامت‌

٣/ ١: سختى ديندارى در روزگار غيبت‌

٩٧١. بصائر الدرجات‌- با سندش به نقل از ابو بصير-: امام باقر عليه السلام فرمود: «روزى پيامبر خدا نزد گروهى از يارانش بود كه دو بار فرمود:" خدايا! برادرانم را به من نشان بده". ياران گرداگرد ايشان گفتند: مگر ما برادران شما نيستيم، اى پيامبر خدا؟! فرمود:" خير! شما ياران من هستيد! برادران من، گروهى از مردم آخر الزمان هستند كه بى آن كه مرا ديده باشند، به من ايمان آورده‌اند. خداوند، آنان را به نامشان و نام پدرانشان، پيش از آن كه از پشت پدرانشان و رحم مادرانشان بيرون بيايند، به من شناسانده است. هر كدام از آنها بر دين خود، پايدارتر از كسى است كه در شب تاريك، شاخه پُر تيغ قَتاد[١] را صاف و تهى از خار مى‌كند، يا مانند كسى است كه آتش غَضا[٢] به دست گرفته است. آنان چراغ‌هايى در دل تاريكى اند و خداوند از هر فتنه غبارآلودى نجاتشان مى‌دهد"».[٣]

٩٧٢. الكافى‌- با سندش به نقل از يمان خرمافروش-: نزد امام صادق عليه السلام نشسته بوديم كه به ما

[١].« قتاد» يا مغيلان، درختچه‌اى است كه شاخه آن، تيغ‌هاى بسيار تيزى دارد.

[٢]. غَضا يا همان درخت« گز»، درختى است كه چوب آن، محكم و بادوام و آتش آن، ديرپا و پُرحرارت است.

[٣]. بصائر الدرجات: ص ٨٤ ح ٤، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ١٢٣ ح ٨.