فرمود: «اگر كسى از ميان شما بگويد:" اگر قائم را درك كردم، يارى‌اش مى‌دهم"، مانند شمشيرزن در ركاب اوست و شهادت در ركاب او، دو شهادت است [يك شهادت به خاطر كشته شدن و يكى هم به خاطر ايمان و قصد يارى نمودن امام عليه السلام‌]».[١]

٩٤١. مجمع البيان‌- به نقل از عيّاشى با سندش، از منهال قصّاب-: به امام صادق عليه السلام گفتم: از خدا بخواه كه شهادت را روزىِ من كند.

فرمود: «آن كس از شما كه اين امر (ولايت و قيام) را بشناسد و منتظر آن باشد و اين را خداخواهانه و نيكوكارانه [نه رياكارانه‌] دنبال كند، به خدا سوگند، مانند كسى است كه با شمشيرش همراه قائم خاندان محمّد صلى الله عليه و آله جهاد مى‌كند». سپس فرمود: «بلكه به خدا سوگند، مانند كسى است كه با شمشيرش همراه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مى‌جنگد». سپس براى بار سوم فرمود: «بلكه به خدا سوگند، مانند كسى است كه در سراپرده پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به شهادت رسيده است، و در باره شما آيه‌اى از كتاب خدا نازل شده است».

گفتم: فدايت شوم! چه آيه‌اى؟

فرمود: «سخن خداى عز و جل: «آنان كه به خدا و فرستادگانش ايمان آوردند، نزد خدايشان انسان‌هايى راستين و شهيدند»». سپس فرمود: «به خدا سوگند، شما نزد خدايتان، انسان‌هايى راستين و شهيد به شمار آمده‌ايد».[٢]

٩٤٢. الغيبة، نعمانى‌- با سندش به نقل از ابو بصير-: امام صادق عليه السلام فرمود: «هر يك از شما بايد خود را براى خروج قائم، آماده كند، هر چند با فراهم آوردن تيرى؛ چرا كه خداوند متعال اگر اين نيّت او را بداند، اميد مى‌برم كه عمر او را طول دهد تا قائم را درك كند و از ياوران و ياران ايشان شود».[٣]

[١]. الكافى: ج ٨ ص ٨٠ ح ٣٧، المحاسن: ج ١ ص ٢٧٧ ح ٥٤٥، الصراط المستقيم: ج ٢ ص ٢٦٢( با عبارت مشابه)، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ١٢٦ ح ١٦. نيز ر. ك: همين دانش‌نامه: ص ٤٠٤ ح ٩٩٧.

[٢]. مجمع البيان: ج ٩ ص ٣٥٩، بحار الأنوار: ج ٦٨ ص ١٤١ ح ٨٥. نيز، ر. ك: همين دانش‌نامه: ص ٣٤٨ ح ٩٣٨.

[٣]. الغيبة، نعمانى: ص ٣٢٠ ح ١٠، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٣٦٦ ح ١٤٦.