در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٤٠٨ - زمان نزول

تنها اشكال اين سخن اين است كه در سوره مزّمّل آمده است: إِنَّا أَرْسَلْنَا إِلَيكُمْ رَسُولًا شَاهِدًا عَلَيكُمْ كَمَا أَرْسَلْنَا إِلَى فِرْعَوْنَ رَسُولًا* فَعَصَى فِرْعَوْنُ الرَّسُولَ فَأَخَذْنَاهُ أَخْذًا وَبِيلًا.[١]

مگر اين كه گفته شود اين بخش از سوره مزّمّل بعداً نازل شده است، چنان كه چنين سخنى را گفته‌اند و صاحب كتاب «التحرير و التنوير» براى اين جمله دليل آورده كه سوره مزّمّل بعد از مدّثّر نازل گشته است و اين دليل، صحيح به نظر نمى‌رسد.

آيات يك الى ده‌

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ يا أَيهَا الْمُدَّثِّرُ* قُمْ فَأَنذِرْ* وَ رَبَّكَ فَكَبِّرْ* وَ ثِيابَكَ فَطَهِّرْ* وَ الرُّجْزَ فَاهْجُرْ* وَ لَا تَمْنُن تَسْتَكْثِرُ* وَ لِرَبِّكَ فَاصْبِرْ* فَإِذَا نُقِرَ فِي النَّاقُورِ* فَذَلِكَ يوْمَئِذٍ يوْمٌ عَسِيرٌ* عَلَى الْكَافِرِينَ غَيرُ يسِيرٍ

مفردات‌

«المدّثّر»: اسم فاعل است از دثار. «دثار»، لباس رويين را گويند در مقابل «شعار» كه به لباس زيرين كه به بدن مى‌چسبد گفته مى‌شود. مدّثّر يعنى جامه به سر كشيده، جامه به روانداخته، جامه پوشيده.

«رجز»: (به ضم و به كسر)، عذاب، گناه، بت و صنم، و برخى گفته‌اند به ضم به معنى بت و به كسر به معنى عذاب است.

«هجر»: دورى گزيدن، حذر كردن.

«ناقور»: بر وزن فاعول، صور، شيپور.

[١]. همان، آيه ١٥- ١٦.