در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٤٠٧ - زمان نزول

نخستين سوره‌اى كه در آن امر به قيام و انذار و به عبارت ديگر امر به رسالت شده سوره مدّثّر است، زيرا در هيچ كدام از آن سه سوره شريفه، دستور قيام و انذار نيست بلكه راجع به انسان و خلقت او و خوبى و بدى و نكوهش از مردمان بدكار سخن به ميان آمده و راجع به وحى و نبوت و پيامبرى هم صحبت شده و از اعمال رسول اكرم (ص) و خواندن نماز شب و تلاوت قرآن سخن گفته شده اما با صراحت دستور به قيام و انذار داده نشده است. نخستين سوره‌اى كه در آن اين دستور داده شده، سوره مدّثّر است و به نظر مى‌رسد مراد از آنچه در سوره مزّمّل فرموده است: إِنَّا سَنُلْقِي عَلَيكَ قَوْلًا ثَقِيلًا،[١] همين باشد، زيرا رسالت نسبت به نبوت سخت‌تر و پر مسؤوليت‌تر است، لذا خداوند به عنوان مقدمه مى‌فرمايد: به زودى به شما سخنى سخت‌تر و مسؤوليتى پر زحمت‌تر خواهم داد.

درست است كه رسول‌الله (ص) از روز اول در ميان مردم سخن مى‌گفت و قرآن مى‌خواند و مژده پيامبرى و وحى را مى‌داد و مى‌گفت: «راه من كه راه خداست اين چنين است» و همين مقدار كافى بود كه مردم مطلع شوند و متعرض او و پيروان او شوند و به انتظار ننشينند كه رسول‌الله آنها را به دين خود دعوت كند تا آنها مقابل او بايستند. او مشغول كار خود بود، پيروان خود را هدايت مى‌كرد و قرآن مى‌خواند آنها به سراغ او مى‌آمدند و متعرض مى‌شدند تا اينكه سوره مدّثّر نازل شد و پيامبر دعوت مردم را شروع نمود.

[١]. سوره مزمل، آيه ٥.