در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٨ - فضيلت سوره حمد

بلكه به نام كسى است كه به من توان و توفيق داده و اگر نبود جود و عطاى او و اميد به فضل و كرم او، هيچ‌گاه اين كار از من صادر نمى‌شد.

خداوند به پيغمبر دستور مى‌دهد كه رسالت و قرآن را به نام او شروع كند، زيرا هر چه در اين زمينه‌ها وجود دارد همه و همه از خداست، هدايت از اوست، خير و سعادت از اوست، دستور، دستور اوست پس بايد به نام او شروع شود و به نام او ادامه پيدا كند.

سخن سوم: اسم هر چيز يعنى نام آن چيز، خواه ذات باشد يا معنى. ممكن است اسم از «سمه» به معنى علامت و يا از «سُمُوّ» به معنى رفعت گرفته شده باشد و احتمال اين كه اسم در لغت عين مسمى باشد، قابل قبول نيست و نيازى به تلاش در ابطال اين سخن نيست.

(الله): خواه از «وله» به معنى تحير باشد يا از «الَهَ» به معنى «عَبَدَ»، نام خاص ذاتى است كه داراى همه صفات جلال و كمال است و تنها او معبود به حق است و بس. اين واژه قبل از اسلام هم در ميان اعراب از جايگاه ويژه‌اى برخوردار بوده است. در قرآن كريم آمده است: وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ لَيقُولُنَّ اللَّهُ‌.[١]

و حتى اعراب در زمان جاهليت نيز از اين لفظ در اشعار خود استفاده مى‌كردند: