در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٧٧ - مراحل رشد و وظايف والدين

در هر صورت، پس از اين كه كودك به دنيا مى‌آيد، دوران شيرخوارگى آغاز مى‌شودكه مادر اين مهم را بر عهده دارد: وَالْوَالِدَاتُ يرْضِعْنَ أَوْلَادَهُنَّ حَوْلَينِ كَامِلَينِ‌ مقصود از (الوالدات) مادران است؛ مادران فرزندان خود را دو سال تمام شير مى‌دهند.

دوران شير خوارگى در شرع دو سال كامل مى‌باشد. در آيه ديگر مى‌فرمايد: وَحَمْلُهُ وَفِصَالُهُ ثَلَاثُونَ شَهْرًا[١]؛ اقل مدت حمل شش ماه است كه با بيست و چهار ماه دوران شيرخوارگى مجموعاً سى ماه مى‌شود.

لِمَنْ أَرَادَ أَن يتِمَّ الرَّضَاعَة: براى مادرى كه مى‌خواهد بچه‌شان را شير دهند و به دايه نسپارند يا از شير خشك استفاده نكنند.

وَعلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ‌: «مولود له» يعنى والد و پدر. پدر بايد روزى و لباس آنها را به خوبى بدهد. بر مادر واجب نيست شير بدهد اما روزى و لباس بر پدر واجب است. مقصود از (بالمعروف) اين است كه مطابق شأن همسرش باشد.

لَا تُكَلَّفُ نَفْسٌ إِلَّا وُسْعَهَا: در اسلام به هيچ كس نبايد زور گفت. زورمدارى ممنوع! بايد تكاليف نفوس به مقدار وسع آنها باشد. به عبارت ديگر مادر هم بايد به مقدار وسع و توانايى پدر از او انتظار داشته باشد و نمى‌تواند انتظارى خارج از حد توانايى او داشته باشد.

تا اين قسمت از آيه ميان مفسران اختلافى ديده نمى‌شود و معناى آن روشن است. در ادامه مى‌فرمايد: لَا تُضَآرَّ وَالِدَة بِوَلَدِهَا وَلَا مَوْلُودٌ

[١]. سوره احقاف، آيه ١٥.