در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١١٥ - حروف زائده

خير و شاد استعمال مى‌شود.[١]

بشِّر: از بشره به معناى پوست صورت گرفته شده است، زيرا وقتى انسان خبرى را مى‌شنود، خير باشد يا شر اثر آن در صورتش (بشرة الوجه) ظاهر مى‌شود. همان‌طور كه گفته شد اين واژه در اغلب موارد در خير استعمال مى‌شود و گاهى هم در امور شر به كار مى‌رود[٢] مانند فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ‌[٣]؛ به آنها بشارت عذاب دردناك را بده. يا بَشِّرِ الْمُنَافِقِينَ بِأَنَّ لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا[٤]؛ به منافقين بشارت بده كه عذاب دردناكى براى آنهاست.

البته اگر لفظ بشارت مطلق بيايد، بر خير حمل مى‌شود و در امور شر نياز به قرينه و قيد دارد.

وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ‌: خداوند در اين آيه خطاب به پيامبر مى‌فرمايد اى رسول ما به كسانى كه ايمان آورده‌اند و عمل صالح انجام داده‌اند بهشت را بشارت بده.

نكته‌اى كه بايد توجه شود عطف (عمل صالح) بر (آمنوا) است كه بيان مى‌كند ملاك بشارت دو امر است ايمان و عمل صالح. ايمان اساس و زيربناى عمل صالح است و هر كدام بدون ديگرى فايده‌اى ندارد.[٥] هر دو لازم و ملزوم همديگرند و در قرآن كريم غالباً اين دو واژه به دنبال هم‌

[١]. آلوسى، روح المعانى، ج ١، ص ١٨٥.

[٢]. ثعالبى، جواهر الحسان فى تفسير القرآن، ج ١، ص ١٩٨.

[٣]. سوره توبه، آيه ٣٤.

[٤]. سوره نساء، آيه ١٣٨.

[٥]. حقى البروسى، تفسير روح البيان، ج ١، ص ١١٥.