در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٤٢ - بحثى راجع به يوم

اللهَ رَهبَة فتَلِكَ عِبادَة الاحْرار»؛[١] و گروهى خداوند را از روى شكر و سپاس عبادت مى‌كنند و اين عبادت آزادگان است.

همين حديث از حضرت ابى عبدالله (ع) روايت شده كه عبادت احرار را افضل عبادات مى‌داند.[٢] كسى حمد الهى را درك مى‌كند كه قابليت كسب كمال و جمال را داشته باشد. انسان خوشبين با اين عقيده كه‌ كُلًّ مِّنْ عِندِ اللّهِ‌[٣]؛ همه چيز از طرف خداوند است، خود را همچو موم در دست خداوند قرار مى‌دهد و از آنجا كه او عالم به خير و صلاح انسان است، مومن هم راضى به رضاى اوست و أُولَئِكَ عَلَيهِمْ صَلَوَاتٌ مِّن رَّبِّهِمْ وَرَحْمَة[٤]؛ آنها كسانى هستند كه صلوات و رحمت خداوند شامل آنها باشد.

آيه پنج‌

إِياكَ نَعْبُدُ وإِياكَ نَسْتَعِينُ؛ تنها تو را مي‌پرستيم و تنها از تو ياري مي‌جوييم.

(اياك): ضمير مفعولى است كه بر فعل خود مقدم شده است همانند (ك) كه ضمير مفعولى متصل است. در اين آيه شريفه (اياك)

[١]. نهج البلاغه، حكمت، ص.

[٢]. مجلسى، بحار الانوار، ج ٦٧، ص ٢٣٦.

[٣]. سوره نساء، آيه ٧٨.

[٤]. سوره بقره، آيه ١٥٧.