در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٤١٢ - زمان نزول

درآمد نماز است. وى مى‌گويد:

«غير از اين آيه، آيه‌اى كه دستور به طهارت لباس بدهد وجود ندارد». و سپس احتمال مى‌دهد كه لباس هم در معنى حقيقى و هم در معنى مجازى يعنى روح و باطن استعمال شده باشد و مقصود از طهارت هم هر دو نوع طهارت باشد.[١]

و ترديدى نيست كه اين خلاف ظاهر است.

وَ الرُّجْزَ فَاهْجُرْ؛ حفص «رجز» را به ضم راء خوانده است و ديگران به كسر راء و هر دو به يك معنى است، از عذاب يا از گناه يا از بت دورى گزين. از كسايى نقل شده است كه رجز به كسر راء به معنى عذاب و پليدى و به ضمّ راء به معنى بت و صنم است.[٢]

وَ لا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُ؛ يعنى به كسى چيزى مده كه توقع دارى بيش از آن را به تو بدهد يا مده چيزى را كه آن را بزرگ مى‌پندارى.[٣] برخى از معناى اول منصرف شده‌اند و آيه را به معنى دوم گرفته‌اند به تصور اين كه معناى اول مطابق شأن رسول‌الله نيست در صورتى كه معناى دوم نيز مطابق شأن والاى ايشان نيست، بلكه اصلًا لزومى ندارد كه هر گاه چيزى به رسول‌الله خطاب شد حتماً مطابق شأن ايشان باشد يا در مقام توبيخ وى باشد، مثلًا مشاهده مى‌كنيم كه آيه شريفه: وَ لَوْ تَقَوَّلَ عَلَينَا بَعْضَ الْأَقَاوِيلِ‌* لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِالْيمِينِ‌* ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ الْوَتِينَ‌[٤]،

[١]. ابن عاشور، التحرير و التنوير، ج ٢٩، ص ٢٩٧.

[٢]. شيخ طوسى، التبيان، ج ١٠، ص ١٧٣.

[٣]. شيخ طوسى، التبيان، ج ١٠، ص ١٧٣.

[٤] ١. سوره حاقه، آيه ٤٤- ٤٦.