در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٤١١ - زمان نزول

طهارت جان از نفسانيات و عيب‌هاى درونى؛ اخلاق بايد پاكيزه باشد».[١] در حديث آمده است: آدمى از قبر بر نمى‌خيزد مگر در لباسى كه در آن مرده است، يعنى در جامه غيرنظيف يا طيب خود. ابن عباس در معنى اين آيه گفته است: آن را مپوش در گناه و عصيان و بپوش در نيكى و خدمت.[٢] در ميان ما هم از گناه و فساد به آلوده دامان تعبير مى‌آورند.

قرطبى در «جامع لاحكام القرآن» مى‌گويد:

«در اين جمله هشت قول هست: اول: منظور از ثياب، عمل است يعنى عملت را اصلاح كن؛ دوم: منظور دل است، جامهات را پاكيزه گردان يعنى دلت را پاك گردان؛ سوم: منظور نفس است، جامهات را پاك گردان يعنى نفست را تهذيب كن؛ چهارم: منظور جسم است، يعنى جسمت را پاك گردان؛ پنجم: اعضاى خانواده است يعنى اعضاى خانوادهات را اصلاح كن؛ ششم: خُلق است يعنى اخلاقت را تهذيب كن؛ هفتم: دين است يعنى دينت را تكميل كن؛ هشتم: لباس ظاهرى است».[٣]

سپس براى هر كدام شعرى از شعراى عرب به عنوان شاهد نقل مى‌كند كه ثياب يا ثوب را به اين معانى استعمال كرده‌اند.

ابن عاشور گفته است: هر چند در هنگام نزول اين سوره نماز واجب نشده بود اما جملات‌ وَ رَبَّكَ فَكَبِّرْ و وَ ثِيابَكَ فَطَهِّرْ پيش‌

[١]. راغب، المفردات، ص ٣٠٧.

[٢]. طبرسى، مجمع البيان، جزء ٢٩، ص ١٠٥.

[٣]. قرطبى، الجامع لاحكام القرآن، ج ١٩، ص ٦٢.