در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٤٧ - حقيقت نعمتها و عذاب هاى اخروى

تشويق به نماز و دعا ميكند. مثل بچه‌اى كه براى تشويق او به درس خواندن، ميگويند اگر نمره خوبى آوردى ١٠ تومان جايزه دارى. خداوند به ما ميگويد: نماز بخوانيد، روزه بگيريد، مكه برويد، وجوهات بدهيد تا من نيز در عوض به شما انار و خرما و سيب و ديگر ميوهجات بدهم. حالا شما فرض كنيد اين انار يا سيب، انار و سيب بهشتى هم باشد؛ ولى انار، انار است و حداكثر داراى كيفيت بهترى است. آيا شما براى هلو دعا ميكنيد؟ شب تا صبح نماز ميخوانيد و دعا ميكنيد و العفو العفو ميگوييد كه به سيب و انار برسيد؟

مردم عادى ممكن است براى همين چيزها نماز بخوانند و روزه بگيرند، ولى آيا حضرت على (ع) نيز براى سيب و انار نماز ميخواند و روزه ميگرفت و شب‌هاى جمعه دعاى كميل را با آن شور و حال ميخواند؟ (پايان خاطره)

حضرت على در دعاى كميل ميفرمايد: «الهي إن صبرتُ علي عذابكَ فكيف أصْبر علي فِراقِكَ». اگر عذاب تو را به جان بخرم، فراق تو را چه كنم؟ اگر مرا از درگاهت دور كنى چگونه تحمل كنم؛ كرامت تو را چه كنم؟

روزى حضرت زهرا (س) مريض شده بودند. پيامبر اكرم (ص) به عيادت آمدند. ديدند كه حضرت زهرا تب دارد و بيحال بر بستر بيمارى آرميده است. فرمودند: زهرا جان! خداوند دعاى چند نفر را قبول ميكند؛ از جمله دعاى مريض را. شما هر چه ميخواهيد از خداوند طلب كنيد و من هم آمين ميگويم. حضرت زهرا با آنكه مريض بود و وضعيت مالى‌