در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٤٨ - حقيقت نعمتها و عذاب هاى اخروى

خوبى نداشت و گاهى حتى نان هم نداشتند كه حسن و حسين را سير كند، چيزى را طلب نكردند و فرمودند: «أنظُرُ إلى وَجهِ ربّى الكريم»؛ من رضاى پروردگار را ميخواهم. پيامبر دوباره خواستهاش را تكرار كرد و باز همان جواب را شنيد و بار سوم نيز حضرت زهرا همان جمله را تكرار كردند. با اينكه دعاى حضرت زهرا، آن هم با آمين پيامبر، هيچ برگشتى نداشت و اجابت ميشد، ولى نه هلو خواست نه شفتالو، نه استبرق خواست و نه حرير و نه ميز و صندلى. واقعاً كم همتى است كه ما نعمت‌هاى الهى را در اين امور منحصر كنيم.

در بعضى آيات قرآن نيز اشاره شده است كه بهشت و رضوان الهى فوق تصور بندگان است. در يك آيه خداوند ميفرمايد: شما هيچ كدامتان نميدانيد كه من در بهشت چه چيزى به شما خواهم داد.

حضرت على ميفرمايند: «ما عَبَدْتُكَ خوُفاً مِنْ نارِكَ فَذلِكَ عِبادَة العَبيد وَ لا طَمَعَاً لِجَنّتِكَ فَذلِكَ عِبادَة التُّجّارِ، بَلْ وَجَدْتُكَ أهْلًا لِلعِبادَة»[١]؛ من از آتش تو نميترسم و براى بهشت نيز تو را عبادت نميكنم. من تو را براى خودت عبادت ميكنم.

اگر انسانها قدرى تامل كنند ميفهمند كه برخى از نعمتها و يا عذابها بسيار بالاتر از اين نعمتها و عذاب‌هاى ظاهرى و مادى است. در همين دنيا نيز نمونه‌هايش را داريم، ولى كمتر دقت ميشود. تمام نعمت‌هاى خدا غذا و لباس نيست؛ ميوه و باغ و چشمه نيست.

[١]. شرح ابن ميثم البحرانى، على المأة كلمة، ص ٢١٩؛ مجلسى، بحار الأنوار، ج ٤١، ص ١٤.