در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٣١ - توبه و شرايط آن

عليرغم توانايى بر نپذيرفتن، مطابق وعده و فيض خود عمل مى‌كند.

اين آيات با دو آيه‌اى كه قبل از آن درباره مجازات مرد و زن زناكار خوانديم، در ارتباط است و شايد با هم و يا قريب به هم نازل شده باشند.

فَإِن تَابَا وَأَصْلَحَا فَأَعْرِضُواْ عَنْهُمَا: پس اگر توبه كردند و اصلاح شدند، پس رهايشان كنيد. (تابا) و (اصلحا) دو كار نيست، بلكه به معناى اصلاح كردن حقيقت توبه است.

برخى مفسرين گفته‌اند با توجه به (تابا و اصلحا) بايد هر دو توبه كنند و اصلاح شوند و توبه يكى از آنها كفايت نمى‌كند.[١] اما ممكن است گفته شود چون موضوع بحث دو نفر است صيغه تثنيه آمده و مقصود اين است كه اگر هر يك از آن دو توبه كرده و اصلاح شد از او اعراض كنيد و توبه هر دو با هم لازم نيست.

نكته ديگر اين كه اگر كسى عمل بدى را مرتكب شود ولى بعد از دستگيرى و قبل از محاكمه توبه نمايد، آيا حاكم شرع مى‌تواند او را محكوم كند؟ اگر بگوييم توبه‌اش پذيرفته نيست بر خلاف آن چيزى است كه در كتاب‌هاى فقهى آمده است و اگر بگوييم توبه‌اش پذيرفته مى‌شود، هر كس را كه دستگير مى‌كنند، استغفرالله مى‌گويد و ديگر نبايد مجازات شود. به نظر من با توجه به آيه شريفه كه مى‌فرمايد: (فان تابا و اصلحا) اگر چنين شخصى ادعاى توبه كرد ما از او قبول مى‌كنيم اما مدتى او را تحت مراقبت قرار مى‌دهيم، اگر

[١]. طبرى، جامع البيان، ج ٤، ص ٣٩٣.