در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢١٩ - مفاسد خانوادگى

خداوند متعال در آيات قبل درباره صغار، ايتام، زنان و فرزندان توصيه‌هايى را فرمود، اما در اين دو آيه براى اين كه گمان نشود زن و فرزند هيچ‌گونه تكليفى ندارند، مطالبى را مى‌فرمايد.

وَاللَّاتِي يأْتِينَ الْفَاحِشَة مِن نِّسَآئِكُمْ‌: (يأتين) از ماده (اتى) به معناى آوردن است‌[١]، اما در اينجا به معناى فعل [انجام دادن‌] است.

در اينجا بحث درباره زنان مسلمان است، زيرا زنان كافر تكليف ديگرى دارند- كه نزديك به تكليف مسلمانان است- و در اين آيه از آن بحث نمى‌شود.

لازم به ذكر است كه كلمه (فاحشه) در قرآن كريم ١٣ يا ١٤ بار استعمال شده است. در چهار مورد مقصود از آن، عمل لواط است. و در ٦ يا ٧ مورد نيز مقصود از آن زنا است. البته برخى گفته‌اند در اين موارد، مقصود مساحقه- هم جنس بازى زنان- است‌[٢]، اما قرائن متعددى وجود دارد كه در اين جا زنا مراد مى‌باشد.

زنا خود داراى اقسامى است: الف) زناى محصنه. محصن مردى است كه همسر دارد و همسرش در اختيار او باشد و براى نزديكى با وى مانعى نداشته باشد ولى با اين حال زنا كند و محصنه زن شوهردارى است كه شوهرش در اختيار اوست و براى نزديكى مانعى ندارد ولى تن به زنا مى‌دهد؛ ب) زناى ابكار، مقصود از ابكار در اين جا دختر بكر نيست، بلكه مقصود زن مجردى است كه شوهر ندارد يا

[١]. راغب اصفهانى، المفردات، ص ٩، ذيل ماده اتى.

[٢]. خويى، البيان، ص ٣١٣ و مجاهد بن جبر، تفسير مجاهد، ج ١، ص ٣٢.