راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٨٨ - حقوق مسلمانان

، فرمود: «خوبى تقيّه، و بدى فاش كردن است» و درباره قول خداى عزّ و جلّ:

ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ السَّيِّئَةَ، فرمود: «آنچه نيكوتر است همان تقيّه مى‌باشد»، فَإِذَا الَّذِي بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُ عَداوَةٌ كَأَنَّهُ وَلِيٌّ حَمِيمٌ«٢٢١» از آن حضرت نقل است كه فرمود: «كسى در تقيّه به درجه تقيّه اصحاب كهف نرسيد، آنها در اعياد (بت‌پرستان) حاضر مى‌شدند و زنّار مى‌بستند، از اين رو خداوند پاداششان را دوبار مرحمت كرد.»«٢٢٢»

از آن حضرت نقل شده است كه فرمود: «ميثم- رحمه الله- را چه چيز مانع از تقيّه شدي به خدا سوگند كه او مى‌دانست اين آيه درباره عمّار و يارانش نازل شده است: إِلَّا من أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمانِ.«٢٢٣»

در روايت صحيح از معمر بن خلاد نقل شده كه مى‌گويد: «از امام ابو الحسن (ع) درباره برخاستن براى واليان، پرسيدم، فرمود: امام باقر (ع) فرموده است: تقيّه آيين من و آيين پدران من است و هر كه تقيه ندارد، ايمان ندارد.»«٢٢٤»

امام باقر (ع) فرمود: «تقيّه به هنگام هر درماندگى است و تقيّه كننده، خود بهتر مى‌داند چه موقع ناچار و درمانده مى‌شود»«٢٢٥».

و از آن حضرت نقل شده است: «در هر موردى كه انسان ناگزير از تقيّه مى‌شود، خداوند آن را برايش روا دانسته است»«٢٢٦» و از آن حضرت نقل شده است: «تقيّه تنها براى جلوگيرى از خونريزى مقرّر شده است پس هر گاه به كار خونريزى كشيد تقيّه در كار نيست»«٢٢٧»